Zwart witwassen

 

 

Gisteren, in de Italiaans les, vertelde de docente over het ontstaan van Tv-station RAI-uno, in de 50-er jaren. In die tijd keken jong en oud naar het programma De Carrousel, met als vast onderdeel een 10 minuten durend filmpje over Calimero. Je weet wel, die van ‘jij bent groot en ik ben klein, en dat is niet éééééééérlijk!’ Het was een combinatie van film en reclame. De docente liet zo’n filmpje zien. Een, zoals ze aankondigde, ‘ietwat’ bedenkelijk voorbeeld. Wat ik zag was een ontredderde Calimero die als laatste kuiken in het nest achter blijft, de eierschaal niet van z’n kop krijgt, blind ronddoolt en uit het nest valt. Boem, de grote wereld in. Het donzige zwarte kuiken gaat op zoek naar z’n moeder. Maar wie hij ook tegenkomt, niemand wil z’n mama zijn; de hond niet, de kat niet, en zelfs z’n eigen moeder niet. Die zegt: ‘nee, je bent er geen van mij, dat zie je toch. En ze wijst daarbij op haar spierwitte kuikens. Tot slot ontdekt Calimero een mensenbeen waaraan hij zich wanhopig vastklampt. Het been is van een vrouw die achter een grote wastobbe staat. Calimero vraagt: ‘Wil jij mijn mama zijn?’ De vrouw antwoord ontkennend. Dan vraagt Calimero: ‘En als ik nu wit ben, wil je dan wel mijn mama zijn?’ De vrouw knikt. Ze pakt Calimero in de nek en stopt hem in de wastobbe onder toevoeging van een bekend wasmiddel. Einde scene. Ik was verbijsterd en dacht: ‘Gelukkig kúnnen dit soort reclameboodschappen nu niet meer!’ Maar is dat wel zo? Zolang er mensen zijn die geloven dat homoseksualiteit een te genezen ziekte is, zouden er toch ook nog mensen kunnen bestaan die denken dat je zwarte mensen gewoon even wit kunt wassen?  Pfff, wat een onzalige gedachte.

Significa BV

06 53 71 96 20 | info@significa.nl

Foto's: Valkphotography | Logo: Alex van de Hoef | Tekst: Ellen de Mooij