De vrede van het isolement

 

 

‘Prikkeltherapie voor mijn dementerende moeder? Hoezo?’ Dat was wat ik me afvroeg toen de verzorgster vertelde dat ze mijn moeder tot een gesprekje wilde verleiden. Ze verklaarde dat prikkeltherapie heel goed is om bewoners uit hun isolement te halen. ‘Goed voor wie?, dacht ik, en hield m’n mond. Ik heb ooit opgezocht wat het woord dement betekent. Het antwoord was: de geest is weg. En zo was het ook met mijn moeder. De geest was er uit. Degene die in haar stoel zat was een weliswaar sprakeloos, maar ook innig tevreden ogend mens. Niet iemand waarvan ik het beeld had: Die is eenzaam of verlaten. De verzorgster probeerde mijn moeder uit ‘haar isolement’ te halen door een foto te tonen van een kerk in onze woonwijk. ‘Weet u waar dit is mevrouw?’ vroeg ze met harde stem, terwijl ze de foto zó dicht onder mijn moeders neus schoof, dat er geen ontkomen aan was. Ik keek met spanning wat er zou gebeuren. Want de kerk op die foto was echt he-le-maal verkeerd!  Het was een kerk waar wij als vrijzinnigen niet toe behoorden: een roomse kerk. Mijn moeder heeft die kerk nooit een blik waardig gegund. Sterker: het werd mij als kind ten strengste verboden er een voet binnen te zetten. Moeder vertrok geen spier. Ze staarde met niet ziende blik naar de bloemen op tafel, alsof het haar volledig was ontgaan dat iemand iets had gevraagd. Het bleef oorverdovend stil. En ik dacht bij mezelf: ‘Prima. Als je zo oud bent geworden als mijn moeder, dan heb je toch het fundamentele recht op afwezigheid? Of als je het persé zo wilt noemen: op ‘isolement’!

Significa BV

06 53 71 96 20 | info@significa.nl

Foto's: Valkphotography | Logo: Alex van de Hoef | Tekst: Ellen de Mooij